… ชีวิตไม่ได้มีไว้ให้ตัดพ้อ ...

(จดหมายจากพ่อถึงลูกสาว
โดย เฉินเหว่ยกวง - 陈伟光
บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ “ประชาชนรายวัน” -人民日报 - ประจำสาขาไห่หนัน
เขียนถึงลูกสาว เมื่อเธออายุครบ 20 ปี)

. . . . . .

 

ลูกพ่อ

วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของลูก เผลอไปพริบตา ลูกอายุครบ 20 ปีแล้ว ตามขนบของจีน จากนี้ไป ลูกเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ลูกสามารถกำหนดวิธีการใช้ชีวิตและเส้นทางชีวิตของลูกได้ด้วยตนเอง ลูกจะได้เผชิญกับปัญหาต่างๆ ในชีวิตเป็นกระบวน เช่น การศึกษา ความรัก การแต่งงาน ครอบครัว การงาน-อาชีพ เป็นต้น การจัดการกับปัญหาเหล่านี้ สัมพันธ์โดยตรงกับชีวิตของลูกว่า จะมีความสุขหรือไม่

ในวาระที่สำคัญที่สุดนี้ พ่ออยากบอกลูกว่า ...

คนเรามักต้องเดินหน้าไปในความยากลำบาก ดังนั้น อย่าได้ตัดพ้อพร่ำบ่นเด็ดขาด ชีวิตเป็นเช่นสายธาร กำเนิดจากที่ใด ไหลผ่านแห่งใด คืนสู่หนใด เราไม่อาจกำหนด ไม่มีอะไรที่เรียกว่าดีหรือเลว ทำได้เพียงเผชิญซึ่งหน้า ยอมรับทั้งหมดเท่านั้น การบ่นว่าคร่ำครวญเป็นสภาพจิตของคนอ่อนแอ ไม่ได้ช่วยอะไร ไม่เป็นผลดีทั้งต่อตนเองและคนอื่น

ทุกข์หรือสุขห่างกันเพียงความคิด พึงคิดไปในทางดีอย่างมั่นคง ทุกข์สุขของคน ข้องเกี่ยวกับได้หรือเสีย ได้มาไม่ตื่นเต้น เสียไปไม่เสียดาย คบหาสร้างสัมพันธ์ที่ดี จริงใจรู้คุณ ทั้งคนทั้งเทพจะปกปัก เป็นสุขสงบไปทุกที่ แม้พบการล่วงเกิน อย่าได้เกิดจิตมุ่งร้าย ความคิดร้ายรังแต่จะนำมาซึ่งความกลัดกลุ้ม

ค่าของคนอยู่ที่การมอบให้ ถือการร้องขอว่าน่าอาย มอบให้ พิสูจน์ว่าลูกร่ำรวย ร้องขอ ยืนยันว่าลูกยากไร้ ช่วยคนอื่น สุขคือตัวเรา ร้องขอจากคนอื่น สิ่งที่ได้มาคือสูญเสีย ศักดิ์ศรีล้ำค่ากว่าทองคำนับพันเท่า โชคร้ายนั้นไม่มี มีก็แต่นิสัยไม่ดี ความไม่ราบรื่นทั้งปวง ล้วนเกิดจากอุปนิสัย อุปนิสัยดีนำมาซึ่งโชคดี ที่ว่านิสัยดี รวมๆ แล้วคือ ใจนิ่งไม่ว้าวุ่น พิถีพิถัน อุปนิสัยสร้างขึ้นจากชีวิตประจำวัน เกิดจากการบ่มเพาะไปทีละเรื่อง

การศึกษาเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง และเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งด้วย กุมความรู้ทางวิชาชีพได้สักอย่าง ก็จะได้นามบัตรในการเข้าสู่สังคมอารยะ วิชาชีพไม่มีสูงต่ำ เพียงชอบเป็นใช้ได้ ความรู้ไม่มีมากน้อย เพียงต้องใช้ให้เป็น คนที่ศึกษาเป็นนั้น แท้จริงแล้วคือการเล่นเกมทางสติปัญญาอย่างหนึ่ง

การทำงานไม่ใช่เพื่อเลี้ยงชีพ แต่เพื่อความสุข จะทำอะไรไม่สำคัญ ชอบเป็นใช้ได้ เงินมากน้อยไม่สำคัญ พอใช้ก็พอ ที่สำคัญสุดสุดคือ สามารถปล่อยความสามารถออกมาในการทำงาน ปล่อยความสุข ปล่อยความงามแห่งบุคลิกภาพออกมาได้

ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือการมอบให้กันและกัน แทนที่จะไขว่คว้าหาความรัก ไม่สู้จัดการตนเอง จากการฝึกฝนทั้งด้านในด้านนอก กระทั่งล้ำเลิศทั้งด้านในด้านนอก เทพแห่งความรักย่อมมาเยือนเอง ไม่บอกปัด ไม่เกาะเกี่ยว ใจดีจริงใจนั้นวางใจได้ที่สุด อย่าได้แสวงหาความสมบูรณ์พร้อม อย่าได้ลุ่มหลงในความรักร้อนแรง อย่าได้ยึดในความเป็นนิรันดร์

เทียบกับจักรวาลแล้วโลกเล็กนัก เทียบกับมนุษยชาติแล้วคนเล็กจ้อย รักตัวเอง เห็นใจคนอื่น ชื่นชมธรรมชาติ มีทัศนะการมองในด้านดี เป็นอิสระ ที่ที่อยู่สบายได้ก็คือบ้านเกิด ทรัพย์สิน ฐานะล้วนเป็นเพียงสัญลักษณ์ประจำตัว จุดเด่นที่เป็นแก่นแท้ของตัวเองคือจิตใจ เป็นคนใจคอกว้างขวาง ไม่จุกจิก ไม่เปรียบเทียบ ความกลัดกลุ้มทุกข์ร้อนสลายไปกับสายลม จะนิ่งจะขยับล้วนเสรี

ร่างกายสำคัญกว่าการงาน การเติบใหญ่สำคัญกว่าความสำเร็จ การก้าวพ้นสำคัญการไขว่คว้า ชีวิตเราคือกระบวนการแห่งชีวิต เพลิดเพลินสนุกไปกับกระบวนการนี้เถิด ให้แสงแห่งชีวิตทอประกายสุกใสในกาละและเทศะที่เราฝากกายไว้นี้เถิด

พ่อ

---------------------------

 

... วิภาดา กิตติโกวิท แปล
... ภาพเขียนด้วยปากกาลูกลื่น โดย จูเก่อชิงเจีย

ที่มา Fanpage @MadmanBooks